Meer dan 5 maanden is Gella Vandecaveye al onderweg. Ze is nog steeds rond en gezond, en gemotiveerd zonder enig teken van reismoeheid. Bij 'Lees meer' kan je haar verslag lezen van donderdag 12 november tot maandag 23 november. Enjoy!
Ondertussen zijn we in de provincie ‘Rajasthan’ aangekomen, even groot als Frankrijk en een van de armste provincies van India. In het westen aan de grens met Pakistan ligt de ‘Tharwoestijn’, in het centrum het ‘Arawalligebergte’. We lijken wel in een ‘sprookje van duizend-en-een-nacht’ verzeild geraakt. Rajasthan is bezaaid met majestueuze paleizen, megalomane forten en prachtige kastelen. We bezoeken er slechts enkele; diegene die het meest tot de verbeelding spreken.
We laten het moderne India achter ons en dringen verder door tot het meer traditionele India. Rajasthan is een woestijnstaat; het landschap wordt droger en ruwer. De yaks en buffels van de afgelopen maanden worden vervangen door (al dan niet folkloristische versierde, beschilderde en geklede) olifanten en kamelen. Alleen de heilige koeien en straathonden zijn een constante, alsook de talrijke daklozen, verminkte kinderen en zieltogende bedelaars…
‘Jaipur’, de hoofdstad van Rajasthan is gelegen binnen hoge vestigingsmuren. De stad is gebouwd in roze (terracotta) zandsteen en heeft heel wat fraaie monumenten en verborgen (vervallen) schatten. Maar zoals zoveel steden in India viert de vervuiling hoogtij en zorgt het drukke verkeer voor monsterfiles. Het weer is somber en het regent, wat enerzijds de lucht stofvrij maakt, maar anderzijds de straten in een heuse modderpoel verandert en ons smerige slijkvoeten bezorgt.
We bezoeken ‘Hawa Mahal’ of het ‘Windpaleis’, het beroemdste monument van Jaipur. Het is eerder een smalle gevel van 3 meter breed; zo gebouwd dat de wind vrij spel heeft en daardoor verkoeling kan brengen. De schitterende piramidale gevel lijkt wel een monumentale slagroomtaart met veel nissen, holtes, ontelbare vensters en geometrische vormen.
Met een motorriksja snorren we naar het gigantische ‘Amber Paleis’ buiten de stad. Het ligt op een rots en is omwald door een lange dikke muur van 9 km die golvend over de heuvels loopt; een verkorte Indische versie van de Chinese muur. Deze buitengewone vesting bestaat uit : een marmeren spiegelpaleis met bladgoud voor de ‘Maharadja’ (Indische vorst ), deuren met ingelegd goud, ivoor en turkooizen stenen, weelderige tuinen met fonteinen, geometrische pleinen, talrijke zalen voor de harem en concubines, smalle gangetjes en geheime doorgangen, kamertjes met balkons, zandstenen en marmeren zuilen,… Op een aangename manier verdwalen we in dit betoverend doolhof en we zijn verbijsterd door deze aaneenschakeling van immense gebouwen! We voelen ons precies Alladin in deze sprookjesachtige omgeving.
1 november is al voorbij, maar toch gaan we nog naar het kerkhof, zonder Chrysanten weliswaar. ‘Gaitor’, een verzameling cenotafen (grafmonumenten) van de Maharadja’s van Jaipur, is een oase van rust in deze hectische en bruisende stad. Verfijnde gebeeldhouwde marmeren zuilen doen onze mond openvallen van verbazing. Onvoorstelbaar wat de mensheid door de eeuwen heen aan gigantische monumenten heeft gebouwd!
Jaipur is gekend voor zijn artisanaal vakmanschap : juwelen en edelstenen (ze leveren zelfs aan Antwerpen!), allerhande textiel, tapijten, houtbewerkingen, miniatuurschilderijen,… ‘Diamonds are a girls best friend’; de verleiding is groot om een ringetje (geen namaak!) te kopen, maar we sparen liever onze centen om nog wat verder en langer te reizen.
Onze volgende halte is ‘Pushkar’ gekend voor het grote Kamelenfestival. Pushkar is een mooi en prettig wit stadje aan de rand van het bijna opgedroogde heilige meer en aan de voet van de heuvels. Het telt enkele honderden grote en kleine (Hindoe) tempels. Een rustgevende plaats die bijna uitsluitend aan de voetgangers toebehoort zonder gestoord te worden door allerlei getoeter.
Pushkar straalt een soort nonchalance uit en wordt fel bezocht door hippies uit het westen. Het is fascinerend om dit bont allegaartje gade te slaan met hun ongekamd rastakapsel, extravagante woodstock-kledij, hasj- en waterpijpen… Ik hou het bij mijn avonturenbroek en mijn meegroeiende kuif en staartje. Pushkar is bovendien een heilige stad; we vinden er geen alcohol noch vlees, zelfs geen eieren. Geen nood, de Indische keuken heeft alternatieven zat.
’s Morgens bezoeken we de ‘ghats’ rond het meer, de plaatsen van het ritueel baden. Het is een natuurlijk schouwspel, levendig en eenvoudig mooi in het zachte ochtendlicht. We houden ons op de achtergrond. Fotograferen is vanzelfsprekend verboden. Van zodra we op de oevers van het heilige meer staan, worden we omringd door een aantal goeroes die ons, bij wijze van offergave, verplichten om bloemblaadjes in het heilige meer te gooien. Dit ritueel moet je duur betalen en is puur bedrog waar we, als stilaan ervaren reizigers, niet meer inlopen.
De Rajasthani zijn mooie trotse mensen. De weelderig behaarde mannen dragen (fluo) tulbanden als autobanden zo groot. De kleurrijke sari’s (gedrapeerde doek) van de vrouwen met hun talrijke juwelen in het gezicht, rond de hals en armen, ademen vrolijkheid uit. Ze hebben een natuurlijke elegantie met verfijnde bewegingen en een veelzeggende donkere blik.
Met de nachttrein sporen we richting Tharwoestrijn met bestemming ‘Jaisalmer’. Op zoek naar oases, fata morgana’s en zandkastelen; het moet niet altijd marmer zijn. In het gezelschap van muizen en ratten duiken we de nacht in. We zitten als sardienen in een doos in de volkse (=goedkoopste) klasse tussen uitsluitend mannen. We worden getrakteerd op een concert van gesnurk en andere lichaamsgeluiden. Ze houden een wedstrijd ‘om ter hardst’ en produceren voldoende decibels om de geluidsmuur te doorbreken. De monotone cadans van de trein wiegt ons jammer genoeg niet in slaap. Het is bar koud in de wagon met open ramen en we eten tonnen zand.
Het adembenemende fort van Jaisalmer met een 5km lange vestingmuur rondom, domineert de zandvlakte. Deze stad in gele zandsteen schittert in de zon; het raffinement van de huizen is een streling voor het oog. Het toerisme heeft de spontaniteit en de vriendelijkheid van de inwoners nog niet aangetast. Zwervend ontdekken we dit labyrint van mooie gevels met fijn bewerkte en versierde ramen en balkons. De stilte wordt enkel doorbroken door roepende en spelende kinderen; er zijn weinig voertuigen. Heerlijk! Anderzijds; de open rioleringen zorgen voor walgelijke geuren. Door gebrek aan toiletten doen kinderen ‘het’ ongegeneerd op straat.
De finesse van de traditionele ‘Haveli’s’ (prachtig versierde woningen van rijke kooplieden met afzonderlijke vertrekken voor de vrouwen, afgesloten van de buitenwereld ) is onbeschrijflijk. We krijgen een stijve nek van het voortdurend omhoog kijken naar de façades van deze paleizen in de smalle straatjes. Dit bewijst de waanzinnige rijkdom van weleer!
De grootsheid van de paleizen, kastelen en forten kunnen we niet vastleggen op beeld. Maar geloof me vrij; het is imponerend! We krijgen stilaan een overdosis van deze meester-monsterwerken. Tijd voor iets anders.
We laten ons toch verleiden tot een meerdaagse kamelensafari in de Tharwoestijn grenzend aan Pakistan. Geen toeristisch commercieel rondje van een half uur volgzaam stappen in een kamelenkaravaan, maar een eigen uitgestippelde ‘off the beaten track’ route. Met mijn 2 onovertrefbare deelnames aan de Dakar-rally als co-piloot, heeft de woestijn voor mij geen geheimen meer, maar de trektocht op de rug van een kameel is een sportieve kennismaking. Bewust lopen we evenveel naast de kameel als we op het beest zitten, om zowel de kameel als ons zitvlak te ontzien. We zijn in het gezelschap van een Amerikaans koppel afkomstig uit Florida en werkend in Chennai (ZO-Indië). Steven is informaticus en hobby-ornitholoog en Mary helpt als vrijwilligster in de ‘slums’. Boeiende gesprekspartners in elk geval.
We zitten verrassend hoog op een kameel en overzien het steeds veranderende landschap. Mijn kameel heeft zijn tanden niet gepoetst en heeft ontzettend veel lucht op zijn darmen. De slechte adem en de winderigheid van het beest is een grappig gespreksonderwerp. Onze kamelenhoeders-gidsen-koks-muzikanten ‘Delboy’ en ‘Peru’ leiden ons door een vlakke, dorre en wilde verlaten zandbak onder een verschroeiende zon. De eentonige uitgestrektheid wordt her en der onderbroken door zeldzame zakdoekgrote dorpjes en een spookachtige ruïne aangetast door zandstormen. Behalve enkele verdwaalde kamelen , elegante gazelachtigen en een eenzame herder met zijn kudde, is hier geen levende ziel te bespeuren. We luisteren aandachtig en horen niets. Slechts het onophoudelijk herkauwen van de kamelen doorbreekt de verpletterende stilte. Als… als de hemel bestaat, is het vast wel hier! Geen rijstpap met gouden lepeltjes, maar … met primitieve middelen en eenvoudige ingrediënten ons eigen smakelijke potje koken, gidsen die gipsysongs zingen en percussie spelen op lege waterbidons rond het kampvuur, overnachten in een zee van naakte duinen onder de blote sterrenhemel, ’s nachts wakker worden door de verraderlijke koude en vaststellen dat het heldere firmament gekanteld is, bevoorrecht getuige zijn van een vallende ster, het vredig inslapen en het langzaam ontwaken van de dag met een warme gloed aan de horizon, een decor om U tegen te zeggen… Dit is geen droom, dit is echt!
Tot een volgende.
Gella
|
|
activelink: paradise
